Annelik sendromlarının bir kısmını arkada bıraktım gibime geliyor.Eskisi kadar kiloya takmıyorum.Boyu uzuyor deyip geçiyorum.Şunu yapsın bunu yapsın diye kasmayıp onun temayüllerini kabulleniyorum.Zamanı gelince olur diyorum ( this is my motto).

21. ay bizim için her konuda atağa geçtiğimiz bir ay.
Mesela çoklu zeka kuramında matematiksel zekasının daha önde gideceğini farkediyorum.Konuşmada fiilerden başladık mesela.Açın, aç, açtı, gitti, geldi, bitti, hadi bol kullandığımız kelimeler.İstemediği şeyler için hayır diyor yaa orda bütün ciddiyetimi kaybediyorum.Eeee hep anne mi hayır diyecek

Bizde özendik tuvalet eğitimi için.Klozet adaptörü alıp oturtmaya çalıştım ama istemedi ve adaptör yeni oyuncağı oldu.Lazımlık kullamayı düşünmüyorum.Çok hazır değil zaten.Bunun en büyük nedeni kabıslıktan dolayı yeni yeni düzene girmeye başlamış olmak.Böyle bir çocuğu zorlamak istemiyorum.Zamanı gelince olur diyorum yine.

Şimdilerde kendi kendimize yeme olayı en ilgimizi çeken aktivite.Aktivite diyorum, onun için herşey oyun.Bizim bu durum çok hoşumuza gidiyor ancak eğer herşey oyunsa, birgün bu oyundan da sıkılır mı sorusu aklımıza geliyor.Neticede yemekle içmekle arası olmayan bir çocuğun kendi kendine güzel yemesi şaşkınlık uyandırıyor.

Kendi kendine yeme olayına pilavla başladık.Pilavı seviyor.Eğer hele annesinin teklif ettiği hiçbirşeyi yemeyip saatlerce aç kaldıktan sonra çok güzel yeniyor.1-2 defa denedim işe yaradı.3. seferi olur mu bilemiyorum.

Dışarda iftara gittik geçenlerde.Gün içinde benim sunduklarımı yemek istemeyince çok zorlamadım, uğraşamadım.Evde temizlik vardı.Acıkmıştı bayağı bayağı.Biz iftarı beklerken domates istedik garsondan.Dilimleyip getirdiler ve bir güzel yedi.Sonra mama sandalyesine oturtup önüne çorba koyduk.Onuda yedi kaşıkla.Sonra ayranı kaseye koydum onuda kaşıkla halletti.Sonra çatalına pide batırmaya çalıştı.Ben çaktırmadan batırdım, hazır parçları götürdü.Bunları gururla seyrettik.Mutluluktan ağzımız bir karış açık gezdik uzun süre.Kuzuda çok mutlu oldu dışarı çıkmaktan.Bunların verdiği gazla biraz daha gezdik.Öyle güzel bir akşamdı çok şükür.

Aslında lohusalık sendromuna girmedim.Zor bir hamilelikten sonra lohusalık sendromu korkum olmadı.Hamileliğim özellikle psikolojik yönden ağır geçti.Bunda en büyük etken eşimdi.Garip bir şekilde kızımı çok istiyordu ve ona birşey olursa beni affetmeyeceğini biliyordum.

Hamileliği zorlaştıran diğer bir etkende tecrübesizlikti.Yaşanmadan öğrenilemeyecek şeyler çok hamilelikte.Birilerinin demesi ya da okumak yeterli olmuyor.Çok okumak çok bilmekte çoğu korkuyu tetikliyor.Ancak şunu söyleyebilir ki bütün bu hissettiğim korkuların yanında içimde kocaman bir umut vardı.Kızım içimde büyüdükçe o umutta büyüyordu.En olumsuz düşüncelerin çullandığı anlarda elimden tutup çıkarıyordu düzlüğe.Hiç beklemediğim anlarda eşimde de aynı şeyleri hissediyor olsada, onun için durum biraz daha zordu.Küçük bir terslikte bile benden çok daha fazla endişeleniyordu.

Dua ediyordum sürekli.Ne olursa olsun için değil, hayırlı bir evlat için dua ediyordum.Tüp bebek olayında da en umutsuzluğa düştüğüm yerde “ne olursa olsun” diyeceğim noktaya gelmeden hayırlı bir evlat ver Allahım demiştim.Hayatımı hep hayır üzerine kurulup, öyle bir insan olmaya çalışmıştım.Kıskançlık, haset duygularına yer vermeden, öyle olan insanlardan uzak durarak, etraftaki güzelliklerin farkına varıp takdir ederek yaşamaya çalıştım.Üzüldüm sabrettim, bazen dağıldım.Ama olsundu bizi yaratan Rabbime verdiği onca nimetler için binlerce şükürler olsundu.Hepsi onun lutfuydu.Kardeşlerim, eşim gibi evladımda lutuftu.

Hamilelik gerçekten bir mucize idi benim için.Farklı açılardanda mucizeydi.Kızım mucizeydi.İlk 3 ayımızda yaşadığımız plasenta ayrılmasından dolayı %95 düşük ihtimaline karşılık devam etmesi mucizeydi.Gördüğüm rüyalar mucizeydi.Lohusalık dönemide hep bunların idrakıyla ve kuzunun sağlıklı sıhhatli olması için ettiğim dualarla geçti.

Ben normalde tedirgin ve vesveseli bir insanımdır.Hakeza eşimde öyledir.Yüreği ağzında dolaşan bir tipimdir.Doğum ve küçük bir bebeğin bana emanet edilmesi ve bu dönemde salgılanan prolaktin hormonu beni gerçekten gereksiz yıprattı.Yanından ayrılamıyordum.Onu uyurken bırakıp başka odaya bile gecemiyordum.Telsiz bile yetersiz geliyordu.O dönemde kameralı bir telsiz almadığıma çok pişman oldum.Karı koca olarak bizi okuduğumuz bütün kötü haberler çok etkiliyordu.Hala etkiliyor, etkilememesi mümkün mü? Çok acizdik, insan olarak çok acizdik, hep hissetdiğimiz şey buydu.

Bu dönemde eşimin yaptığı en büyük gariplik gidip bebeğin uykuda nefes alamaması durumları için bir apne cihazı almasıydı.Bu cihaz bana ve alt-üst komşulara gece vakti çok çektirmiştir.Her yataktan bebeği kocağıma aldığımda kapatmak gerekiyordu ve ben %90 kapatmayı unutuyordum.Hal böyle olunca gecenin bir vakti cıyak cıyak ötmeye başlıyordu.Tam bir eziyetti benim için.O anlarda cihazı alan ve kullanmak için ısrar eden kocamı boğazlamak geliyordu içimden

Aslında dışardan çok komik duruyorduk.Hani görmediğin çocuğu olmuş misali.Kız kardeşim birgün “yahuu siz ne zaman normal yaşamınıza döneceksiniz” demişti.

Şimdi bebekliğe ait banyo anıları geliyor aklıma.Saolsun kocamın sürekli dır dır konuşması, sürekli şikayet etmesi, yok efendim elim ağırmış yok çocugu üşütmüşüm hasta edecekmişim yok ağzına su kaçırmışım.Ayyy ne dırdırcı bir adamla evliyim yahuu ondan iyi kaynana olurmuş

Lohusalıkta en çok zorlandığım şey doğumun kışa gelmesi ve abartısız 4 ay evden hiç çıkamamak oldu.Zaman geçmek bilmedi, akşamları DVD den film izlesekte gündüzleri sıkıcıydı.Yemyeşil yerleri, mis gibi havaları, güneşi börtü böceği öyle özlemiştim ki o karlı yağmurlu havalarda ev beni çok boğmuştu.Sanırım herşeyi unutabilirim ama bu hisleri kolay kolay unutamam.Aslında etrafta kalabalık görmek istemediğim aksine yalnız kalmak istediğim bir dönemdi.Gerçekten tek istediğim şey doğayla ve kızımla başbaşa kalabilmekti.

Onun dışında kızımın doğumuna gelme gereği bile duymayan insanları evime almak o dönem için duyduğum en büyük pişmanlığımdır.Kocamın yavrusunu kucağına almaktan kaynaklanan bir sarhoşlukla “boşver gelsinler gitsinler sen kızımıza bakıp şükret gerisini Allaha bırak” sözlerine karşı koyamamaktı aslında sorun.İşte bunları düşününce lohusalığın başka bir boyutunu yaşamışım diyorum.Aynı şeyleri benim ailem yapsa aynı rahatlıkla bana o sözleri söyleyebilir miydi acaba? Kocama kızmıyorum, akraba sınıfına giren o insanları da hiç önemsemiyorum, benim yerime eşim yeterince kızıyor , hem kendine hem o insanlara.

Benim anlatacağım normal doğum hikayesi kız kardeşimin doğumu.Birebir gözlemlediğim ilk ve tek normal doğumdur.

Kardeşim 38. haftayı doldurur doldurmaz ağrıları başlamıştı ve telefonda konuşmamızda ağrıların çok arttığını hastaneye kontrole gideceğini söylemişti.Muayeneden sonra 3 cm lik açıklığının olduğunu ( nişan gelememiş, su gelmemiş) hastanede tutmak istediklerini söyleyip yanına gelmemi istedi.İlk doğumu çok hızlı olduğu için bununda öyle olacağını düşünüyordu.Sesi endişeli ve heyecanlıydı.Yine sesinden canının yandığı ağrının şiddetli olduğu belliydi.Hemen yanına gittim.Ağrıları azalmıştı rahatlamıştı.Eşide yanındaydı.Beklemekten başka birşey yoktu.Doğum eyleminin bir şekilde başlatılması için en az 5 cm açıklığının olması gerekiyormuş.Ayrıca ağrının durumuna göre epiduralin takılması içinde açıklığın en az bu kadar olması gerektiğini söylüyorlardı.1-2 saat yanında kaldım.Doğumu daha geç beklediği için hep çok istediği kapı süslerini ve bebek şekerlerini alamadığı için üzülüyordu.Hemen olaya el atılarak diğer abla arandı, siparişler geçildi.

Durumunda bir değişiklik yoktu.Doğum odasında yatıyordu.Eşi hastaneye giriş ve özel odasınına geçiş işlemlerini halletti.Birşey yiyip içmesine izin verilmedi ilk başlarda ama sonradan ağrılar azalınca yiyebilirsin denildi.Eğer 24 saat için ağrılarda bir artma olmazsa eve dönebilecekti.

Ben o kadar doğum ve doğum öncesi hazırlık hikayeleri okumuş biri olarak hemen kendimi ortaya atıp konuşmaya başladım.Bu 2. doğum epizyo yapmasınlar.ilkinde epizyo yapılmıştı.İkinci doğumu epizyosuz yapanlar var diyorum.Epidural bebeğin doğumunu geciktirip anne karnında strese girmesine sebep oluyor, bu yüzden epiduralde takılmasın diyerek kardeşime akıl veriyorum.

Akıl çok, saçıyorum ortalığa

Ben sonra işe döndüm.Yanına diğer kardeşlerim geldi.Kalabalık aile olmanın bir avantajıda bu.Asla böyle zamanlarda yalnız bırakılmıyorsun.

Beklemekten başka yapılacak birşey yoktu..Arıyoruz sürekli ama değişiklik yok.En son gece 3 te aradım ama kimse açmadı.sonra 6 da aradım eşi uyandı ve kardeşimin doğum odasında olduğunu, kendisinin uyuyakaldığını söyleyip bakmaya gitti.

Ağrılar başlamıştı ve bizimki ağlıyordu, dayanamıyordu.Aradan nerdeyse 24 saat geçmişti ve açıklık ancak 4 cm olmuştu.Ondan önce hadi suni sancı verelim, hızlansın denilmedi.Belenildi.Doğal akışına bırakıldı.

Sabah 9 gibi tekrar yanındaydım ve nihayet açıklık 5 cm e ulaşmıştı.Epidural takılması için ekibin gelmesini bekliyorlardı.Ekip geldi.Üniversite hastanesi illaki işin içine asistanlar karışacak.Anastezi asistanları epidurali takmaya çalışıyor.Biz dışardayız.Yarım saat geçti hala takılamadı.Ben şöyle bir kapıdan bakıyorum bizimki dudaklarını ısırarak ağlıyor.Ağrı fazla ama asistan 5 kez delik açmasına rağmen bir türlü takamadı.Bir taraftanda riskli bir işlem.İnsan o anda özel hastene, uzman bir ekip farkını anlıyor.Benimkini 1-2 sn içinde takmışlardı.Kendisininde doktor olduğu hastane, kendi seçimi, doktoru orda gibi sebepler var ortada.1 saatten fazla uğraştılar desem abartı olmaz ve bu sürenin sonunda kardeşim çok yorulmuştu.Takıldıktan sonra ağrıların geçmesini ve dinlenmesini beklediler.

Bundan sonraki aşama doğumu başlatma ya da hızlandırma aşamasıydı.Su kesesi patlatıldı.3-4 kadın doğum asitanı var odada.Onların en kıdemlisi bu işlemleri yapıyor ve diğerlerine aşama aşama anlatıyor.Arada kontrole gelen profesör doğuma yakın gelecek en kritik işlemleri o yapacak.Ben korkuyorum ya gelmezse diye.Bir terslik olursa acil bir şey olursa gibi.İnsanın aklına binbir türlü şey geliyor.

Hani yapılınca doğumun başlayacağı(!) lavman olayı ise sanırsam epiduralden önce oldu.

Su kesesinin patlatılması rahim ağzının tamamen açılmasını tetikledi.Yarım saat içinde rahim tam açıldı.Hızlı olduğunu söylediler aslında.Herşey gayet iyi gidiyordu.

Ve doğum başladı. Prof. Dr. Tuncay Nas da içerdeki ekibe katıldı.İtinalı ve kontrollu bir şekilde doğum yaptırdı.İlkine göre çok az epizyo yapıldı.Böylelikle benim ezberden verdiğim akıllar hiç işe yaramadı.Ağrıya dayanamadı, çok yoruldu epidural takıldı, prof epizyoya karar verdi felan yani.

İşte aşama aşama kardeşimin doğum hikayesi.

Kız kardeşlerim İkiside çok güzel değil mi?

Garip bir akış var hayatımda.

Bir tarafım eski alışkanlıklarını devam ettirmek istiyor, diğer tarafım ise o tarafa yeni şeylere uyum sağlaması için baskı yapıyor ve hiçbir taraf galip gelmeden yaşayıp gidiyoruz.

Neyse…

Ahh açlık!!!

Allah kimseyi açlıkla imtihan etmesin.Ramazan ayındayız.Sayılı gün, çabuk geçiyor.Akşamı zor etmiş bir şekilde eve gidiyorum.İftara kadar eksik ne varsa onu yetiştirmeye çalışıyorum.Annem birşeyler hazırlamış oluyor genelde.Evde iftar yapmayı tercih ediyoruz 2 senedir.Bir koşturmaca, suya sarılmaca, yemeğin ortasında tıkanıp kalmaca yaşanıyor.Eşim Ender Saracın ramazan için tavsiyelerine uymaya çalışıyor.Çorbadan sonra 10 dak. ara verip sonra devam ediyor.Mideyi yormamak açısından dikkat etmek lazım.

Ahhh çay!!! Meğer ne kadar severmişiz seni karı koca olarak.

Yaz ayı olduğundan mıdır bizimkiler bizde olduğundan mıdır hep küçüklüğümdeki yani en fazla ilkokul 5 felan, o yaşlardaki ramazan ayı geliyor gözümün önüne.Küçük küçük çocukların dizili olduğu bir sofra geliyor.Babamda var ama annem yok.Son ana kadar mutfakta birşeyler hazırlıyor olmalı.Babamla birlikte ezanın okunmasını bekliyoruz.Herkesin yanındaki şişe kola açılmayı bekliyor.Evde ramazanın bereketi var.Normalde olmayan çoğu şey var.Tatlı olarak genelde hazır kadayıf var, üzeri sonradan şerbetlenmiş bir şekilde yemeğin sonunu bekliyor.Kadayıf yoksa annnemin yaptığı lokma tatlısı var, yani tatlı hep var.Birde unutulmayan bir huzur var etrafta.Kokusu var mıdır huzurun? Hangi kokuyla özleşmiş ya da? Hafızamda bu denli yer ettiğine göre varmış bir kokusu.

Bu ramazanda etrafta dolanan bir tıfıl var.Geçen sene bu zamanlarda küçücük bir bebekti.Ne güzel günlermiş.Kucağımda hiç indirmek istemiyordum.Hep yanımda o derece yakınımda olmalıydı.Kanguru gibi bir kesem olsaydı ne iyi olurdu.Şimdi 21 aylık oldu.Kelimeleri tekrar ediyor.Teyze teyze diyor son olarak.Konuşmada atağa geçtik.Hani 2 yaşına basınca birden konuştu diyenleri şimdi daha iyi anlıyorum.

Ve son olarak hastayız.Boğaz ve kulak enfeksiyonu geçiriyoruz.Bizde sonunda antibiyotikle tanıştık.Özellikle boğazı çok fena bir durumda.Yutkunamıyor bile yavrum.2 gün öncesinde su bile içemiyordu, şimdi daha iyi.
Son 1-1,5 ayda 3 defa hastalanıp bir kiloya yakın verdik.Tıfıldık iyice tıfıl olduk.

Herkes bu hastalıklar konusunda rahat.Böyle böyle büyüyeceklerini söylüyorlar.Ancak gelin görün ki her hastalığında boğazıma birşey yapışıyor nefes alamadığımı hissediyorum.İlerde hissettiğim bu şeylerin acısını unutulup amma abartmışım dermiyim bilemiyorum ama her yaşın ayrı bir sürü zorluğu olacağa benziyor.

Boyda 84 cm olarak normal sınırlardayız.Doktor kalori açığı olduğunu söyledi.Protein ağırlıklı beslediğimi, böyle besleme tarzının hem iştahı azaltacağını hem de tok tutacağını belirtti.Böyle bir sonucu boyunun bu kilodaki bir bebeğe göre uzun olmasından çıkartığını hissettim.

Söyledikleri çok doğru tespitler değildi aslında.Kızım 3 aylıkken anne sütü dahil herşeyi reddetmişti.O zamanda mı öyle besliyordum yani.İnsanlara tuhaf geliyor gerçekten benim anlattıklarım.Çikolata sevmiyor,tatlı birşeyi ağzına sürmüyor, ekmek yemiyor vs vs.Pek anlayamıyorlar.Genelde kendi çocuklarının elinden bunları zor aldıkları için öyle anlamsız anlamsız bakıyorlar suratıma.Sanki abartıyorum ya da… Herneyse, kısacası çocuğu yemeyen bir annenin halinden bunları yaşamış bir anne anlıyor.Yoksa şunu anladım öyle ortalıkta benim kız hiç yemiyor derseniz sanki karşınızdaki annenin çocugunun yediklerine nazar ediyormuş havası esmeye başlıyor ki hiç sevmem böyle ortamları ııııııııııııııııııııııııı.

Hastane fotolarımızı koyalım.

Baktım fotograf makinemiz çantamızda ertafta gezinen kuzunun fotoğraflarını çektim.Yavrum fotolarda bile çok hasta çıkmış.

Akşam eve gidince yapışıyoruz birbirimize yatana kadar böyleyiz.Bu duruma anneannemiz çok bozuluyor.Harbi harbi bozuluyor.Cuma sabahı o kucağımdayken annem geldi yanımıza, kucağımdan alacak ve bende işe doğru yola çıkacağım.Öyle fena bakıyor ki anneme “sen ne zaman bana yaklaşsan annem evden gidiyor, istemiyorum seni” bakışı.Ay ne fenaydı öyle.Uzun uzun kadıncağıza öyle baktı.Annem haliyle bozuldu.Alışkın değil öyle 2. planda kalmalara.Eliften önce kuzen zeynebe bakardı ve zeynep annesini işe yollarken bye bye ederdi.Annem gideceği zaman ise eteklerine yapışırmış.Annesi yerine koymuştu annemi.Şimdi aynı şeyi Eliften bekliyor ama bizim kuzunun hiç niyeti yok öyle birşeye.

Neyse son olarak elimizde kalan son fotoları koyalım.

Parka geldik yine.Parka yaklaşır yaklaşmaz çığlıklar atıyoruz.Park manyağıyız.

Öyle şıkır şıkır parka geldiğimize bakmayın.Aslında niyetimiz başka bir yere gitmekti.Son anda karar değiştirip parka döndük.

İlk başlarda kızım ve oyuncakların sahibi vardı sadece.Onları gören 2 çocuk sonradan katıldı.Arada oyuncak kavgası oldu.Bir tanesi fena indirdi kuzunun kafasına.Şaşırdım kaldım.Kuzuda afalladı, durdu durdu olayı anlamaya çalıştı ve sonra ağladı.Çocuk kreşe de gidiyormuş.Kreşteki çocukların vay haline.

Unutmadan Betül Teyzemizin bir kızı olacağı kesinleşti.Duyunca hem çok sevindik hem çok duygulandık.Kızımın cinsiyetini öğrendiğimiz anlar geldi aklıma.Aynı doktor, aynı yer…

Haluk bilgineri severim, özel bir sempati duyarım.Özellikle sanatına.Sesini sürekli duyarım TVlerde,belli ki alışmışım.

Ezeli şöyle göz ucuyla bakmanın dışında seyretmedim.Ama Haluk Bilginer ismini duyunca epey bir merak uyandı içimde.Özellikle dizideki karakterin Haluk Bilginer’in oyunculuğuyla birleşmiş halini merak ediyorum.Hani belli oyuncuların üzerine yapışmış roller vardır ve başka bir rolde oynayamaz, Haluk Bilginer için böyle birşey asla denilemez.O yüzden merak uyandırıyor bende.Onda değişmeyen sadece karekterine ait yılların verdiği mimiklerdir diye düşünmekteyim.

Bir zamanlar algılarımda ön planda olmasından mıdır nedir, baba olmak için gösterdiği çabadan etkilenmiştim.

En son bir yerlerde okuduğum, bir turnedeyken otomobil yolculuğu sırasında bir kaza atlattığını ve o an ilk düşündüğü şeyin “Kızım babasız kalacak!” olduğunu söylemesi çok duygulandırmıştı beni.Yakışmış babalık Haluk Bilginer’e.

Bazı erkeklere en çok yakışan şey babalıktır.

Ankara çok sıcak.Son 10 yılın en sıcak yazıymış.Bizim ev 3 taraftan güneş alınca birde üst katlarda olunca çok çok daha sıcak oluyor.Kışları rahat oluyor fakat yazları özellikle bu yaz gerçekten bunaltıcı oldu.Bu haftasonuda sabah kalkınca baktık ki ev yine çok sıcak özellikle mutfak, hemen kendimizi serin yerlere attık.

Fotolar nasıl? Her “yeter artık, in Elif” dediğimizde ağlamaya başladığı için 7 kez jeton attığımız görülüyor mu ordan? O binerken anne boş durmadı video çekti.Evde videolarına bakıyor.Tekrar tekrar açtırıyor, seyrediyor.Özellikle ağladığı anlar çok hoşuna gidiyor.Sanki ağlayan başkasıymış gibi taklit ediyor.

Minik Zehra.Kızımın en küçük kuzeni.İnşallah ilerde çok iyi arkadaş olacaklar.

Yakınlarda kuzenlerimizi ziyarete gittik.Bu sefer makinemizi unutmadık.Fotolarımızı çektik.Nasıl özlemişim kuzuları nasıl iyi geldi anlatamam.Özellikle kızımdan 9 ay büyük olan Zeynep’in o tatlı tatlı konuşmaları beni kendimden geçirdi.Kızımla aralarında tam olarak 9 ay var.Tüp bebekte ilk iğne olduğumuz gün Zeynep doğmuştu.Hele kızımın cinsiyetinin kız olduğunu öğrendikten sonra Zeynep’e öyle bağlanmıştık ki, eşimle haftada 2 kez soluğu yanında alıyorduk.Ne kadar zor bir bebekti Zeynep.Annem büyüttü onu.3 aylıkken annesi işe başlamıştı.İlk hafta biberon almayı reddetmişti.Anneanne ile babası hiçbirşey yememiş bebeği alıp annesine götürmüşler 1 hafta boyunca.Yoğun bakım kapılarında annesinin çıkmasını ağlaya ağlaya beklemiş bir bebek Zeynep.Annem hala ağlar bunları anlatırken.Daha çok şey var.Anne sütünü sadece 5 ay alabildiği için ortaya çıkan besin alerjileri.Kullanılan steroidler, kortizonlar.Neyse şükür Rabbime.Şimdi koca kız oldu 2,5 yaşında 97 cm lik bir fıstık.Benim kız çok tıfıl kaldı onun yanında.

Bu görüşmede birlikte çok güzel oynadılar.Elif her tarafı karıştırdı.Zeynep onu sık sık uyardı, bırak artık dedi tatlı tatlı.Elifin bana getirip verdiği şeyler için “aaa nerden bulmuş” diye söylendi.çok güzeldi bu halleri.

İri ile tıfıl:

-Yine tatilde tanıştığım birkaç bayanla yaptığımız sohbetler geliyor aklıma.Hele birinin kendini anlayan birini bulmanın verdiği bir rahatlamayla “İlknurum” diye başlayan cümleleri geliyor.Bir diğeri “ne yapayım ablacım çok sevdim eşimi, eşim çok imanlı biri” demişti.Uzun süredir duyduğum en sevimli cümleydi, gülümsetiyor hala beni.

-Ankara çok sıcak.Resmen bütün vucudumun kavrulduğunu hissediyorum.İçtiğim 2-2,5 lt su bile yetmiyor.5 lt olmalı.En son hamileyken içmiştim, sıcak yaz aylarında bu kadar suyu.Doktorum Tarık Aksu çok üzerinde durmuştu.Şimdi ben karşılaştığım hamilelere söylüyorum aynı şeyi.

-Sabah uyanınca kızımı farklı bir body ile bulduğumda şaşırmıyorum artık.Biliyorum ki babası kalkıp terlediği için değiştirmiştir.

-Yapılacak daha güzel şeyler olmalı, günler bu kadar boş geçmemeli, hayat daha anlamlı olmalı bir şekilde.Ama nasıl?

-Tatile gitmeden bir gün önce yıkamaya verdiğim halılarım nerdeyse 3 hafta olmasına rağmen hala gelemedi.Evin halısız hali en çok halıyı bırakıp açıktaki parkeler üstüne yatan kuzunun hoşuna gidiyor.

-Geçenlerde kuzuyla birlikte bir arkadaşın evindeyiz.Biz konuşurken benim tıfıl yine etrafa saldırdı.Orta sehpanın üstünden sonra gidip TV unitesinde bulunan LCD nin yanına oturdu.Hali çok komikti.Arada konuşmalarımıza arkadaşın 9 yaşındaki oğlu girmeye çalışıyordu ama annesi her seferinde çocuğu, büyüklerin lafına karışılmaz diyerekten susturuyordu.Beynimin çok çok yaşlı kıvrımlarında kaldığını düşündüğüm bu cümleleri tekrardan duymak içimi öyle bir tırmaladı ki bırak konuşsun çocuk dedim sık sık ama…

- Haftasonu üzerimde çok fena bir gerginlik vardı.Eşime bir ara “dünya batmış altında ben kalmışım gibi bir ağırlık var üzerimde” dedim.Klasik ifadem, farklı bir şekilde ifade edecek kadar bile içimde yaprak kımıldamıyordu.
Biraz hormonel…Sıcakların 2-3 kez daha sıcak hissedilmesi sonucu daha tahammülsüz bir ruh halinde olmam olabilir sebepleri.Kocam benim bu sözlerime karşılık şükredecek ne kadar çok şeyim olduğundan bahsederek benim bu halet-i ruhiyeme hiç yardımcı olayamayacağını klasik metodlarıyla yine gösterdi.
Sanırım insanın kendisini bir köşeye çekip kendi kendine söylemesi gereken şeyleri bir başkasından duyunca hiçbir etkisi olmuyor.

-Sonra geldi sarıldı, söyle bakalım ne derdin varmış hiç anlatmıyorsun ki bana dedi. Meğer hiçbirşeyim yokmuş,
ona ihtiyacım varmış. Ne olur anla beni,hep sarıl bana öyle!!!

Bu dönemde benim ve eşimin çok sakin ve sabırlı olmamız lazım.

Merak olayı gittikçe artıyor.Ayrıca çok korkusuz, cahil cesuru.Aynı annesi aslında bu yönüyle
Böyle olunca etraftaki potansiyel tehlikeler artmış durumda.

Harf çıldırsa deli olsa heceler
Anlatamaz seni bilmez söz beni

İnsan bazen öyle basit şeyler karşısında öyle yoğun duygular hissediyordu kii bir başkasının bunu anlaması çok zor oluyor.Bu yüzden genelde blogda yazdıklarım ilerde kuzunun bunları okuma fırsatı bulacağını varsayarak, hani unutulur, önemsiz gözükür, zamanla bizde bıraktığı etki azalır ya da ağızdan çıkan kelimeler kifayetsiz kalabilir denilerek yazılmış şeylerden ibaret.Sıkıcı ya da abartı bununabilir.

Mesela, geçen akşam Altınparka gittik.Büyükçe bir park.Hava çok sıcaktı evden ancak akşam çıkabildik.Bizim kuzu hopladı zıpladı olmadık yerlere tırmanmaya çalıştı.Baktık şöyle ama en son bir duvardan aşağı sarkmaya çalıştı, atacak kendini aşağıya.Tutup uzaklaştırmaya çalışıyorum, ağlıyor ve kendini yerlere atıyor.Sonra sakin ve tatlı dille onun anlayacağı şekilde yapmaması gerektiğini anlatmaya başladım.Yavaş yavaş sakinleşti.Aynı şekilde birkaç olay oldu.Yine sakin ve tatlı bir dille konuşarak ikna etmeyi başardım.Laf dinliyor, onunla konuşulması hoşuna gidiyor.Muhabbeti sıkı tutmak gerekiyor yani.

İtiraf etmeliyim ki bütün bunlar beni öyle duygulandırıyor ki kızım büyüyorda annesinin sözünü tutuyor.İçimde büyük bir duygu seli kabarıyor.

Akşamları şımarıklık saati.Özellikle baba geldikten sonra.Kendini yerlere ata ata oyunlar oynuyor.Bitmez bir enerji salınıyor üzerine.Sonra banyo yapıp uyuyor.Ankara öyle sıcak ki, zor uyuyoruz.Eşimle ilk kez klima alsak mı dedik.

2 yaşımıza yaklaşıp, 2 yaş sendromlarının baş gösterdiği şu dönemde yapılacak en güzel şeyin sakin ve sabırlı olmak olduğunu anladım.Sevgiyi göstermek için ya da kuzuya birşey vermek için böyle olması gerekiyor.Daha da önemlisi hızlı bir şekilde geçip gidecek olan bu dönemlerin en güzel şekilde geçirilmesi için böyle olmalı.

Bizim tıfıl ilk günlerde ne denizi ne de havuzu sevdi.Denize yaklaşması 3. günün sonunda oldu.Havuza bir denemeden sonra hiç girmedik, girmeye çalışmadık.Aslında deniz o kadar güzeldi ki havuza girmek vakit kaybı olurdu.

3 gün boyunca deniz aktivitesi olarak kumlarda koşturmakla yetindi.Bizde denize doğru yönelmesini, sulara dokunmasını bekledik sabırla.Ama o beklenen an hiç gelmedi.Sonunda anne dayanadı aldı tıfılı kucağına, soktu denize.Nasıl bir tepki, nasıl beni burdan çıkar feryatları sormayın.

İlk günlerde otelin çocuk parkına takılmayı tercih etti bizim tıfıl.

Akşamları ilk başlarda cimlerde koşturduk.Sonrasında yavaş yavaş plaja indik serinlikte.

Animasyonlara katıldık.Bacaklarımızı kıra kıra oynadık sahnede bol bol.

Yavaş yavaş oyun modunda kumlarla ve suyla yakın temasa geçti.Saat akşam 8 gibi.Gezmeye çıkmıştık aslında.Hazırlıksız yakalandığımız için ayakkabılarımızda dahil herşey ıslandı.Hiç sorun değil deyip bir güzel oynattık.Çok mutlu oldu.

Anne ve baba için öyle özel anlar ki bunlar her anını karelendirmek çabasındaydık bütün tatil boyunca.

Yine bir yemekten sonraki akşam gezmesi.Pozisyon malum bildik klasik pozisyonumuz

Ve ve sonunda kremlerimiz süründük, mayomuzu giydik, indik plaja.

Mayomuz Paristen.İlknur Teyzemizin büyük bir organizasyonla didime ulaştırdığı ve tatil boyunca üzerimizden hiç çıkmayan mayomuz.Özellikle babamız bayıldı.Saklayacağımız kıyafetlerimiz arasına soktuk kimselere vermeyeceğiz.Burdan çok ama çok teşekkür ediyoruz tekrardan.

Aslında tatilin başlarında çok tedirgindim.Çok yanacak, güneş çarpacak gibi korkularım vardı.Boşuna korkmuşum.Plajda en fazla bir saat kaldık.50 faktörlük kremler kullandık, hiç sevmediği şapkalarını şaşırtıcı bir şekilde hiç başından çıkarmadı.Tam sıcak bastı bunaldı dediğim anlarda boynuna kadar denize soktum.Sonrasında tuzlu suyla kalmasın diye duş aldırıp kurulayıp yaa tekrar plaja bıraktım ya da bebek arabasında uyuttum.Bu kısımlara çok kafa yormamıştım ama böyle davranmak gerçekten çok koruyucu oldu.

Bir haftalık tatilde en büyük kurtarıcımız yeni aldığımız baston bebek arabamız oldu.Yatak kısmı geniş ve uzun olduğundan uyuması çok rahat oldu.Bizim kuzu bebek arabasıyla gezmeyi sevdiği için sıkıldıkça gezdirdik, yoruldukça oturtuk.Çok işe yaradı kısacası.

Mayoda bir terslik görülüyor mu?

Anne denizdeyken,odada uyuyan kuzunun başında bekleyen baba kuzu uyanınca hazırlayıp, mayosunu ters giydirip plaja getirmiş.Güldüm görünce.Canım benim bu aşk bu sevgi hiç bitmesin.

Sattı bu kız tatilde anneyi.Baba delisi oldu.Yazdım bunu bir kenara.

Bikinili yakalandım eyvah!!!

Gezerim denizde simidimle
Hiç korkmam bakarım etrafa
Bilirim ben her zaman
Yanımda annem varsa bana birşey olmaz!!!

Son akşam.
Eski günlerdeki gibi kalan temiz kıyafetleri giyip, takıp takıştırıp indik yemeğe.Ordan plaja yönelen kuzunun peşinde elinde yoğurtla dolanan anne olarak tatili özetleyen bir foto olmuş.

Bu da plajda zorla yoğurt yiyen kuzu.
Aslında 1-2 günümüz daha olsa bizim tıfıl denize daha bir alışacaktı.Son akşam hava kararmasına rağmen plajdan çıkaramadık.Onun bu halleri bize iyiki gelmişiz dedirtti.

Otelden ayrılıyoruz artık.Son anlar son pozlar.

Şişmanım ama güzelim, di mi? Neyse her zaman olduğu gibi bu tatilde de en çok eğlenen, en çok yüzen ve en çok yiyen yine bendim.Yüzmede kendi rekorumu kırdım.Yeşil sularda mavi mavi yüzdüm.Deniz o kadar güzeldi ki doyamadım aslında.

Otelin servisiyle havaalanına gidiyoruz.Kıpır kıpırım.Bütün yol boyunca cin gibiydim.Babamın kucağında yolu seyrettim.Araç durduğu zaman kalkıp “aç” diye bağırdım şöföre, durma git anlamında.Anlamış mıdır kine?

Havaalanında turluyorum.Çok tatlıyım çok.

Son olarak bunları da ekleyelim.

Didimde tatildeydik, döndük.

Güzel resimlerle yakında burdayız

Bir dereye bakıyorsunuz.Şırıl şırıl bir dere, inişli çıkışlı.Üzerinde su kabarcıkları var, köpük köpük.Pırıl pırıl güneşin ışığıyla parlayıp bir süre sonra ufalıp soluyorlar.Ardından başka su kabarcıkları aynı şekilde güneşe bakıp ışığını emip gözlerde bir pırıltı bırakıp gidiyor.Onlar gidiyor güneş kalıyor.Güneş yerinde durduğu sürece bu pırıltıyı yansıtacak tanecikler hep bulunacak.Gündem ne olursa olsun yönleri nereye dönerse dönsün bu böyle olacak.Bu basit bir benzetme sadece.Hayatı anlatmaya çalışan bir benzetme.Yukardaki kuzu tanelerinde görülen pırıltıyı anlatan bir benzetme.Hayat pırıltısı ve hayatın asıl kaynağına, geçip giden şeylerin anlattığı sonsuzluğa dair.

Kuzu bu sabah ben evden çıktıktan sonra çok ağlamış.Hep yanında olmamızı istiyor.Dün akşam saçlarını kestirip gelirken arabadan inmesi geçiken babayı göremeyince öyle ağlamaya başladı ki bir hışımla indirdik babayı arabadan.Ne zaman geçer bu durum acaba?

Tatile çıkacağız kısmetse bu haftasonu.Nihayet 3 yıldan sonra ilk tatilimiz olacak.Çok heyecanlıyız aslında.Biraz da tedirgin.Nasıl olacak kuzu eğlenecek mi? Ne tepki verecek, hasta olacak mı gibi sorular var kafamızda çokça.

Geçen hafta hasta idik.Görünürde sadece boğaz kızarıklığı vardı.Ateşimiz çıktı ama çok yükselmedi en fazla 38.4 olmasına rağmen yaz ayında çok tedirgin etti bizi.2. günün sonunda ateş kayboldu, fena bir geniz akıntısı başladı ve anladık ki üşütmüşüz kuzuyu.Doktora tekrar götürdük, geniz akıntısı çok rahatsız ediyordu ve kötü kötü öksürüyordu.Rahatlaması için bir şurup verdi.Bizde fırsatı değerlendirip bu hafta sonu çıkacağımız tatili sorduk.Klima aralıklı açılacak, bol bol mola verilecek felan deyince doktor, arabayla olmayacağını anladık.Yol çok uzundu ve birşekilde klima açılacaktı.Uçakla gideceğiz inşaallah.Bunların dışında biraz iştahsızız.Yani hep iştahsız aslında ama hastalık durumunda hiçbirşey yememeye kadar gidiyor.Anneannemiz hasta ve bu durum onu çok yoruyor.Biz tatile gideceğiz o da biraz dinlenecek.Bizimle gelmesini çok istedik ama başka sağlık sorunlarından dolayı istemedi.Onunla eminim tatil daha kolay olacaktı.İnşaallah seneye hep beraber oluruz.

Şu aylarda maaşallah çok büyüdü.Herşeyi anlıyor.Garip garip şeyler yapıyor şaşıyoruz.Sanki konuşmayı biliyor daa ne işe yaradığı konusundan emin değil gibi.Mesela geçen hafta hastalığın verdiğ asabiyetle oyuncaklarına dokunan Baran Abisine “elleme” diye öyle bir bağırdı ki Baran şaşırdı ve “elleme” dedi ilknur teyze bu yaa diye söylendi yavrum.Evet “elleme” dedi.”Elleme” de nerden çıktı ki? Biz hiç kullanmayız ama anneanne bol bol kullanıyor.Yakında “gepet” diye bağırmaya da başlarsa şaşırmayacağız.

İşte böyle benim bir an önce valizleri hazırlamam gerekiyor.Aslında 1 aydır kafamda listeler hazırlıyorum, eksikleri alıyorum.Bakalım hiçbirşeyi unutmadan yola çıkabilecek miyiz?