Blogumuza girince epey mutlu oldum.İşi gücü bıraktım blogla ilgileniyorum.Kimseler görmesin.Bir de pazartesi sendromundan kaynaklanan durumlardan mıdır nedir henuz işe başlayamadım.

Aslında  bir sayfamız vardı ve onun içinde yer alan bloga birşeyler yazıyordum ancak eşim sayfaya girip yazılanları kontrol ettiği için yeni bir blog açmak istedim.Burdan bize konulan basın sansürünü anlayın artık.

Aslına bakarsanız eşim bebek işine çok kaptırmamı istemiyor.Zorlu bir süreçten geçip bu noktalara geldik ancak daha önümüzde çok yolumuz var ve ilk 3 ay bizim için çok önemli.Her an bebeği kaybetme korkusu yaşamak ve bütün olumlu düşünme gayretlerine rağmen boğazımızda kalan mutluluk…Biliyorum ki içinizden beni çok iyi anlayanlar olacaktır.

Bir de bir takım akraba sınıfına giren insanlara karşı güvensizlik ve onlardan gelebilecek negatif etkilerden uzak durmaya çalışıyor eşim kendince.Haklı olduğunu çok iyi biliyorum ama yine de “bizim bir bebeğimiz olacak” diye haykırmak geliyor içimden.Herşey için çok erken aslında değil mi? Tez canlıyım ben (

Bugun işe gelince ilk işim  bebeğim için bir blog açmak oldu.Kocam duysa cok kızar biliyorum ama şimdilik söylemeyi düşünmüyorum.

Neyse blog girisi konusunda tereddutte kalmistim ama sonra içimdeki güçlü sesi dinleyerek Ahmet
Yiğit Malcı yaptım.Hani oğlum olursa diye düşündüğümüz  isim.Yaa kızım olursa diye aklımdan geçmedi değil ama olsun , sonradan  blogu kızımın ismiyle açtiğim bloga taşırım dedim.

Yani daha 6 haftalık olan bebeğimin şuracıkta hem ismi oldu hem de blogu.Bakalım bu hızla daha neler yapacağız.