Şimdi düşününce bazı şeyler hiç geçmeyecekmiş gibi gelebiliyor bazı zamanlarda. Kafamızın üstünde bir batman taş taşıyor gibi hissettiğimiz, nefes alamadığımız çok anlarımız oluyor.

“Biz senin göğsünü açıp genişletmedik mi? Yükünü senden alıp atmadık mı?  O senin belini büken yükü . Senin şânını ve ününü yüceltmedik mi? Elbette zorluğun yanında bir kolaylık vardır. Gerçekten, zorlukla beraber bir kolaylık daha vardır. Boş kaldın mı hemen (başka) işe koyul, yalnız Rabbine yönel.” (inşirah süresi)

Transferin 6. gününde test alıp yapan ilk kişi ben miyimdir bilmiyorum ama birşey çıkmamıştı.Neyse daha erken deyip 10. güne kadar zor beklemiştim.Akşam eşimle özel bir hastaneye gidip kan testi yaptırmaya karar vermiştik ama ben sabahı zor edip gidip eczaneden test almıştım.Lavoboya hiç gitmeden yapıldığı takdirde çok daha iyi sonuç vereceğini düşünerek sabahın 9′da eczanenin önündeydim.Testlere çok alışık olmama rağmen hiçbirşeyi atlamak istemediğim için tekrar söyle bir prospektüsüne göz attım.5 dakika içinde sonuç vereceğini ve 5 dakikadan sonraki değerlerin doğruyu yansıtmayacağı yazıyordu.Büyük bir heyecanla testi yaptım ama aradan 5 dakika geçmesine rağmen çift çizgimiz görünmüyordu.Testi çöpe attım ama  içimde fırtınalar koptu.Gözümün önü karardı, 1-2 dakika içinde iyice fenalaşmaya başladım.Bağıra bağıra ğlamamak için kendimi zor tutuyordum.Nerdeyse düşüp bayılacaktım.Kendi kendime telkinlerde bulunuyor “hayırlısı boyleymiş” diyordum.Bir ara o kadar kötü oldum ki eşimi uyandırmayı bile düşündüm.Kafam kazan gibi olmuştu ve şiddetli bir baş ağrısı saplanmıştı beynime.O anda yolun sonunu görememiştim.Her zaman hayırlı bir evlat için dua etmiştim ama olmamıştı işte.Tekrar denemek için kendimde güç bulabilecekmiydim?Gerçekten uzun bir yoldu  ve yolun sonu görünmüyordu.Tam bir boşlukta idim.Benim gibi inançlı bir insanı bile böyle sarsabiliyordu hayat.Buğday başağının rüzgar karşısında bir oraya bir buraya yatışı gibi yalpalıyordum.Bütün bunları hiç unutmuyorum.Kafamın üstünde korkunç bir ağırlık hissediyordum ve bir duş iyi gelir, hadi gir banyoya diyordum kendime ama banyo yapacak gücü bile bulamamıştım.

Neyse eşimle kahvaltı yaptık ve ben gidip test aldığımı birşey çıkmadığını anlattım ama artık kendimi tutacak gücüm kalmamıştı ağladım.O beni teselli etmeye çalıştı birazdan gidip kan testi yaptırırız, kanda daha iyi görünür dedi ama ben idrar testlerinin de doğru sonuç vereceğini biliyordum, olmamıştı.Rabbim kısmet etmemişti.

….

Kahvaltıdan sonra internette candaşın blogunda dolaştım, duygulandım, ağladım ve bloga birşeyler yazmaya karar verdim ama bir turlu yorumumu ekleyemiyordum.Derken birden çöpe attığım teste bakmaya karar verdim.Sanki bir yerlerden bazen çift çizginin 1-2 saat sonra çıkacağını duyduğumu hatırladım ve yerimden fırlayıp baktım.Silik bir çizgimiz oluşmuştu , evet evet çift çizgimiz görünmüştü.Benim bebeğim burdayım diyordu annesini o kadar ağlattıktan sonra.Birden kendimi kaybetmişim ve bağırmaya başlamışım ne diye bağırdığımı hatırlamıyorum ama eşimi çok korkutmuştum.”Çıktı teste çıktı” diyordum ağlayarak.Sonrasında eşimle birbirimize sarıldık ve epey kendime gelemedim.Sonrasında kardeşlerimi aradım.Testi ertesi günde tekrarladık ve sonuç aynıydı.Silik bir çizgi.Biliyordum ki tek gebelikti.Çoğul gebeliklerde çizgi daha belirgin olmalıydı.Artık rahatlamıştık ve 12. günde hastaneye gidip rahat rahat kanımızı verebilirdik.Transferden 10 gün sonra 15.03.2008 bir cumartesi günü bahar kelebeğim ben burdayım demişti.

Beklediğimiz gibi 12. gün kan sonucumuz çok iyi gelmişti 158 olarak.Ama gebeliğin sağlıklı olup olmadığını anlamak için gün aşırı kan vermek gerekiyordu ve kan değerlerinin katlanması gerekiyordu.14. gün kan değerimiz 331 çıkmıştı.Doktorumuz çok iyi gidiyor demişti ve 5 hafta 3 günlükken tek gebelik olarak kesemizi görmüştük.Eşime telefonda ikiz olacakmış diyevermiştim.Çok sevinmişti gerçekten çok sevinmişti ama sonradan tek gebelik olduğunu söyledim biraz üzüldü, hayırlısı olsun dedi.Kocamı çok sevdiğimi ve onunla herşeyin daha bir güzel olduğunu bir kez daha anladım.Her zaman benim yanımda olan can yoldaşım…Rabbim bizi ne bu dünya da ne de diğer tarafta birbirimizden ayırmasın insallah.

 5+3 günlükken tek kese olarak görülmüştük 

Kocaman bir bebeğiz bacaklarımız bile oluşmuş

Yeni adresimize taşındık.Bu taşınma biraz mecburiyetten oldu aslında.Taşınmakla acele mi ettik bu aşamada onu da bilemiyorum aslında.05/06/2008 perşembe günü olan doktor kontrolumuzde doktor %90 kızımız olacağını söyleyince, fazla vakit kaybetmeden yazılarımıza yeni adresimizde devam edelim istedim.Eski yazılarımızı da yavas yavas buraya taşımayı düşünüyorum.Aslında burdaki ilk yazımı 2 hafta sonraki doktor kontrolumuzde, cinsiyetimiz tam belli olduktan sonra yazmayı düşündüm ama arkadaşlarımın blogunu inceledikten sonra içimdeki yazma isteği kabardı.Özellikle ilke’nin blogunu çok seviyorum.Heralde blogda gördüğüm herşeyi bende kızıma alacağım (İNŞAALLAH). Annesi sakın kızma bize ama gerçekten herşeyin en iyisini bulmuşsun.Güle güle kullansınlar miniklerimiz.Neyse maddi şeylerin çok fazla bir önemi yok aslında. Onların bizimle olması bile çok güzel.

dunku doktor kontrolumuzde kızımız olacagini ogrendim.Biraz saskinlik yasadigimi ve bu saskinligimin esim tarafindan farkedildigini kabul etmem gerekiyor.İsin komik tarafi da burdaki yazilarimi  kizimin adiyla actigim adrese tasimam gerekecek.Esim bu isten cok memnun hatta “kapatma blogu 2. cocukta da sansini zorlarsin” diyor.artik burdaki arkadaslarimizi oraya bekleriz.

İple çekilen kontrolumuze gittiğimizde, 3′lu tarama testlerimiz için doktorumuz  bir kaç kan testi verdi.Bu sefer muayenemizi de olduk, ultrasonda bebeşimizi de bol bol gördük. O da bizi gördü ) O koca gözlerini açıp bir uzaylı gibi bize baktı.Doktorumuzun söylediğine göre bu haftalarda pek gözlerini açmaz ama sizin bebek açık göz olacak dedi ).Ayak tabanlarını bile gördük.Herşey bize ilginç geliyor aslına bakarsanız belki dışardan biri için sıradan şeyler olabilir.

Sonra gelelim asıl sorumuz olan “cinsiyeti nedir” sorusuna.Doktorumuz Tarık Bey bana dönerek “O hissediyordur, rüyasına felan giriyordur” deyince hiç beklemediğim bu soru karşısında ilk anlarda çok şaşırdım sonra 

- yok çok fazla bir şey hissetmiyorum, bir keresinde rüyamda birisi bana kızımın ismini soruyordu ben de söylüyordum ama bir taraftanda kızıyordum “ne kızı benim oğlum olacak ” şeklinde bir rüya gördüm dedim.Doktorumuzu gülerek “o bilge kişi başka birşeylerde söyledi mi ? bir prenses geliyor %90 kız gibi” dedi.Eşim hemen gülerek atladı lafa “erkek istiyordu ilknur şimdi üzülür” diye.Daha sonrada sürekli “üzüldün üzüldün sen kız olduğuna üzüldün” dedi durdu.Hiç öyle şey olur mu desemde anne olmadan anlayamayacağını biliyorum.

Neyse 15+4 olduğumuz bu kontrolumuzde herşey normal bir sorun yok çok şükür.13 cm ve 135 gr olmuşuz.

16. hafta içerisinde yaşadığımız en yoğun sorun burun tıkanıklığı.Burnum her daim tıkanık ve bunun için geceleri bebeğim için aldığım buhar makinesini bile çalıştırdım ama pek fayda etmedi.Bir de dikkatimi çeken başka bir konu vucudumun eskiye gore cok sıcak olması.Bütün bunlar 16. haftada olması beklenen şeyler aslında.Bu haftada damarlarımızdaki toplam kan miktarı tüm gebelik boyunca, gebelik öncesine göre %40-50 oranında artıyor. Bu artış gebeliğin en erken dönemlerinde başlıyor ve 16. haftada hızlanıyor. Kan miktarının bu kadar artmış olması burun tıkanıklığı ve burun kanaması gibi belirtilere neden olabiliyor, netekim oluyor daa.Yani hersey yolunda endişeye mahal yok.Hiç birşeyi atlamadan yolumuza devam ediyoruz ).Bu tecrübelerle  ”adım adım hamilelik” adlı ayrıntılı bir kitap çıkarırız artıkın.

Neyse yarın kontrolumuz var ve zaman geçmek bilmiyor.Vakit yaklaştıkca heyecanla birlikte korku da artıyor.Bu gece rüyamda bebeğimin kalbinin atmadığını görüyorum ve vücüdum otomatik olarak kalp masajı yapıyor ve doktor kalbi tekrar çalışabilir diyor ama ben bağıra bağıra ağlamaya başlıyorum ve yine yanımda yatan eşim tarafından uyandırılıp sakinleştiriliyorum.Bütün bunlar normal midir bilmiyorum ama yakında bebeğimin kalp atışlarını dinlemek için bir alet alacağa benziyorum.