Sahi bu yabancıyı tanıyan daha önce bir yerlerde gören var mı?

Canım kızım baban senin için “sanki  hep vardı yanımızda” şeklinde bir cümle kullandı.Benim hep hissettiğim şeyi meğer o da hissediyormuş.Duyunca çok duygulandım.sonra düşündüm kızım büyüyecek ve ona olan sevgimizi  anlatmaya çalışacağız.Saçlarını okşayıp bebeklik halinden bahsedip onu ne kadar çok sevdiğimizi, bizi ne kadar mutlu ettiğini anlatmaya çalışacağız. O günleri özlediğimizi, çok çabuk geçtiğini bebekliğine doyamadığımızı anlatacağız tatlı bir dille.Sonrasında hep akıllı tatlı bir kız olmasını tembih edeceğiz.Onu seven anne ve babasını hiç üzmemesini söyleyeceğiz.Ama içimizden Rabbimizin ona sağlık, sıhhat, akıl ve güzel ahlak vermesini dileyeceğiz hep.Dualar okuyup üfleyeceğiz ona bakarken yüzüne.O da yetmeyecek bütün anne ve babalar adına bütün yavrular için dualar edeceğiz.Bütün çocuklara annelik babalık yapacak kadar büyüyecek kalbimiz O büyürken.
İnşallah…

Annemin gözünün içine baka baka parmak emiyorum

      Kızım dizlerimde bloguna birşeyler yazıyorum.Pc de music for mothers and baby çalıyor.Biraz huzursuz müzik iyi geliyor , biraz olsun sakinleşiyor ve yeleğini kemirirken benim tuşlara basmamı takip ediyor.Beş buçuk aylık oldu ve en tatlı dönemi bebekliğinin.O kadar tatlı ve güzel bir bebek ki anlatılmaz.Kipri misali  dünyanın en güzel yaratığı diye seviyorum O’nu.Öyle güzel geliyor gözüme.Rabbim bizi birbirimizden ayırmasın.Kimseyi evladından ayırmasın.Arkadaşlarım “çok seviyorsunuz çok kıymetli değil mi? “diye soruyorlar.Evet çok seviyoruz .Meğer evlat  ne kadar çok seviliyormuş.Ama anne baba olmak özellikle anne olmak öyle çok seviyorum demek değil yaşayanlar daha iyi bilir.Anne olmak yavrusuna bakıp bakıp ağlamak, gece yatarken onu nasıl bırakıp uyuyacağım diye düşünmek demek oluyor çoğu kere.Çok ağır ve yoğun bir duygu annelik.Özellikle benim gibi sürekli hayata kaygılı ve endişeli bakanlar için.

   Ankarada 2 haftadır neydeyse güneş yüzü görmedik.Kesilen D vitaminimizi dışarda güneşlenerek telafi etmeye çalışıyorduk. Hep hayalini kurduğumuz ODTÜ yürüyüşlerimizi  de rüzgar ve esinti korkusundan yapamıyoruz.Öyle evde takılıyoruz.Hafta sonları alışveriş merkezlerine takılıyoruz böylece kızım ve annesi haftada bir kez dışarı çıkmış oluyor.Fazlası zarar doz aşımı felan olur mazallah.

   Beş aylık kontrollerimizde sadece 330 gr aldığımız için bu ay ek gıdaya geçtik.Yeme sorunumuz tabikii ek gıda da kendini gösterdi.yoğurdu yemeye 1 hafta sonunda geçebildik.Onu da pekmezle.sade yoğurt ancak 1-2 kaşık yeniyor.Yoğurt makinesini pek almayı düşünmüyordum ama alalım  mı almayalım mı derken ucuz bulduk arzumun yoğurt makinesini aldık.Pratik oluyor.Ayrıca doktor milupanın kaşık mamalarını önermişti.çorba ve muhallebisini veriyorum.Muhallebiye yeni başladık.Şimdilik hep kaşık maması şeklinde gidiyor.1-2 kez sebze çorbası yaptım ama pek beğenilmedi.Arada meyve püresi veriyorum.Kabızlığı için elma suyunu önerdiler.İşe yarıyor gibi.3 günde fitille zar zor yapıyorduk.şimdi ara biraz daha kısaldı ve kolaylaştı.Ayrıca her gun vermeyi ihmal etmediğim 1 kaşık sızma zeytinyağınında etkisi olduğunu düşünüyorum.

   Ek gıdaya geçtiğimizden beri parmaklarını daha az emiyor gibi geliyor bana.Yavrum açlıktan emiyordu belkide.Yine sadece uyurken beni emiyor ve uyanınca kaşık maması veriyorum.Bu da beni ruhen rahatlatıyor.Kızımın aç olduğunu bilmek beni öldürüyordu.Doktora göre aç olsa ağlar ama 4-5 saat bir bebek uykuda emebildikleriyle nasıl tok kalabilir ki?

   Yaşıtları nasıl bilmiyorum ama bizim kız kıpır kıpır.Babası hiperaktif mi olucak bu kız felan demeye başladı.Nerdeyse desteksiz oturacak.Bunların dışında 5 aylık olmadan dönmeye başladık.İlk başlarda kollarını kurtaramıyordu ama daha sonra çok rahat kurtarmaya başladı.

  Babası kabul etmesede artık isteklerini anne diyerek anlatıyor bana.Uykusu mu geldi, mamalarını yemek mi istemiyorum anne anne şeklinde homurdanıyor.Hareketli daha bilinçleniyor gittikçe.Etrafta çocuk görmeye bayılıyor.Sevinç çığlıkları atıyor ve çok heyecanlanıp hızlı hızlı nefes almaya başlıyor.Yani gittikçe büyüyor kızım.Akşama kadar ortada görünmeyen babayı görünce de yine aynı tepkiler, cilveler.Oynaşıyorlar baba kız.Ama babasının kucağında 10 dakikadan fazla kalmak istemiyor, tam tersi olarak benim kucağında kalacak evi turlayacak, konuşacak bende iken pek sıkılmıyor.

   Niye tembeliz? Aslına bakarsanız  blog takip etme , blogları inceleme kim ek gıda olarak ne vermiş, kimin bebeği ne tepkiler veriyor şeklinde masumane başlayan blog okumaları onun arkadaşı bunun arkadaşı derken epey vakit alıyor.Saolsunlar kızlarda bloglarını pek ihmal etmiyorlar.Nerdeyse blogcunun sapığı olduk.Eeee hal böyle olunca bugün yazıcaz yarın yazıcaz derken bakmışız ki 1 ay geçmiş.

Neyse şimdilik bu kadar sonra tekrar yazarım.