<BGSOUND src=\"adres\" loop=infinite> Anne beni şımartma | Aslı Elif Malcı

Anne beni şımartma

Çocuk işte; her daim kendini güvende hissetmek, söz geçiremediği duygularını, düşüncelerini dizginleyecek, kontrol edemediği dürtülerini kontrol altına almaya yardım edecek birilerini istiyor.Buna tek gönüllü elbette anne baba oluyor.Yine ebeveynler klavuzluğunda okul, öğretmen giriyor devreye.

Bir gece çişi geldi, uyandı, parmak emiyor.Ben anladım çişi geldiğini ama üşeniyor, kalkmıyor.Kaldırdım, çişini yaptırdım.Mızmız mızmız ağladı ağlayacak.”Ne oluyor Elif, çiş yaptık kızım.Yapmasaydın her taraf batacaktı” dedim sese ince bir ayar çekerek.Bizimki susuverdi, sakinleşti ve hemen uykuya daldı.İnanın kıyamıyorum.Hep tatlı tatlı konuşayım, sesim hiç yükselmesin istiyorum ama olmuyor.Ses ve mimiklerle kontrol altında tutulmazsa şımarmaya, asabileşmeye başlıyor.Karşımda kendini kontrol edemeyen bir çocuk var ve hal diliyle bundan çok da memnun olmadığı anlaşılıyor.Anne ve baba terbiyesine o kadar muhtaç ki!! Sesimin azıcık yükselmesinden bile onu düşündüğümü, onun iyiliği için ona çıkıştığımın farkında.Bunu hissetmek beni çok duygulandırıyor, çok ağlatıyor.Rabbim onu bu hayatta yalnız bırakmasın.

Neyse…

Haftasonları bisiklet günleri bizim için.Ancak bu haftasonu ODTÜ de ciddi bir şekilde bisikletten düştü.Çok güzel düz bir yolda giderken birden rampa aşağı saptı ve hızlanan bisiklette dengesini kaybedip düştü.Bunda benim arkasından cıyak cıyak bağırmamında etkisi çok.Çok kötüydü.Ben arkasından fotograf çekiyordum.Makine açık, öyle lay lay lom bir vaziyetteyken oldu bütün herşey.Baba 5 dk. ayrılmıştı yanımızdan.İçim çok yandı, hemen koştum kaldırdım ancak sol tarafına iyi düşmüştü.Çanta bir tarafta, makine bir tarafta kalmıştı, koşup gelen insanlar toparladı eşyaları.Birisi açık makineyi görünce “düşme anını çekti mi acaba” diyordu.Duyunca açıkcası o haldeyken  bile beni gülümsetmişti.Neyse kaldırıp, hemen sarıldım.Sürekli “çok korktum, çok korktum” diyordu.Epey bir süre sakinleşmedi.Bisiklet hızlanmaya başladığı anda korkmaya başlamış.İlk kez yaşıyor bu duyguları.Sonra anne orasına burasına bakarken olayın seyri değişmeye başladı.Bizimki bunalıma girdi iyice.Bisikletten düştüm, çok korktum, çok acıyor demeye başlayınca bende derman kalmadı.Hemen eve geldik, kolunu gösteriyordu.Görünürde birşey yoktu.Hareketlerinde bir sıkıntı yok, biraz ezilmiş olmalı deyip sabaha kadar beklemeye karar verdik.Sabah uyandığında durum daha da kötüydü.Aynı şeyleri söylüyordu.Okulun sahibi doktor amacamız baktı, tüm gün öğretmeni takip etti pek birşeyi yok dediler.Akşam olduğunda olay tamamen unutulmuş ve acıyan yerler iyileşivermişti.Birşeyi olmasa da bu türden kazalara hazırlıklı olmamız lazımdı.Dahat dikkatli olmalıydık.

October 6, 2011 Post Under kuzu, Öylesine - Read More

2 Responses to “Anne beni şımartma”

  1. FERDA says:

    Öncelikle kocaman bir Amiiin diyorum…
    Geçmiş olsun kuzuya ve sana tabi…Ama dikkat..nereye kadar…butür kazalar bir anlıktır,elinle elinden tutuyorken dahi bir yerini sertbir yüzeye çarpabilir…Çocuktur,düşe kalka demişler…büyüyecek bir şekilde.
    Tekrarı olmamasını diliyorum, şükür ki bişeyciği yokmuş 🙂

  2. hande says:

    Kuzum benim çok geçmiş olsun, daha yeni okudum canım..

Leave a Reply